![]() |
10 najważniejszych zdjęć 2013 roku według tygodnika TIME |
14 grudnia 2013, 00:12 |
|
Fot. John Tlumacki. Boston, Stany Zjednoczone, 15 kwietnia 2013.
Pierwsza bomba wybuchła podczas Maratonu Bostońskiego około dwie godziny i czterdzieści minut po tym, gdy zwycięzca wyścigu przekroczył linię mety. Stałem na mecie i fotografowałem biegaczy. Pierwsza bomba wybuchła na chodniku mniej niż 45 metrów ode mnie. Zobaczyłem biegacza, który upadł na chodnik (78-letni Bill Iffrig). Pobiegłem do przodu, aby go sfotografować. Trzech oficerów policji podbiegło w tym samym czasie… Następnie fotografowałem ofiary i rannych. Potem zabrałem swojego laptopa, który wciąż był podłączony w pobliżu mety, podszedłem do samochodu i pojechałem do biura Globe. Zdjąłem buty, które całe były pokryte krwią i zacząłem edytować zdjęcia. Te obrazy wciąż wracają w koszmarach sennych – mówi John Tlumacki
[kn_advert]
Fot. Taslima Akhter. Savar, Bangladesz, 24 kwietnia 2013.
Dzień 24 kwietnia 2013 jest nadal żywy w mojej pamięci. O 9 rano dostałem wiadomość, że zawalił się budynek Rana Plaza. Nie rozumiałem od razu, co tak naprawdę się stało, jednak w ciągu kilku godzin pojąłem ogrom i grozę tej tragedii. Widziałem przerażone oczy krewnych. Niektórzy płakali. Niektórzy szukali swoich bliskich. Około 2 w nocy między wieloma ciałami tragicznie zmarłych pracowników wewnątrz zwalonego budynku, na jego tyłach znalazłem parę objętą w gruzach. Dolne części ich ciał utknęły pod betonem. Kropla krwi z oka mężczyzny pobiegła jak łza. Od tego czasu ta para tkwi mocno w moim sercu. Tak wiele pytań pojawiło się w mojej głowie. Co myśleli w ostatniej chwili swojego życia? Czy próbowali się ratować?
Ciągle zadaję sobie pytanie, czy marzenia tych ludzi nie mają w ogóle znaczenia. Nie są one godne naszej uwagi, ponieważ to najtańsza siła robocza na świecie? Otrzymałem wiele listów z różnych zakątków świata wyrażających solidarność z pracownikami Rana Plaza. Ta tragedia wywołała również pytania dotyczące mojej odpowiedzialności jako fotografa. Moja fotografia jest moim protestem – mówi Taslima Akhter
Fot. Tim Holmes. Dunalley, Australia, 4 stycznia 2013.
4 stycznia 2013 pożar dotarł do naszego małego nadmorskiego miasteczka Dunalley. Wraz z moją żoną i pięciorgiem wnuków schroniliśmy się w morzu, pod pomostem graniczącym z naszym domem - ogień strawił wszystko na swojej drodze. W tym dniu molo stało się naszym schronieniem, woda była zimna a ogień palił nasze twarze - jednak największym problemem był brak powietrza do oddychania. Spędziliśmy dwie i pół godziny pod molo. Wziąłem iPhone od mojej żony i zrobiłem zdjęcie, które wysłałem do naszej córki, żeby mogła zobaczyć, że jesteśmy wszyscy razem.
Fot. Daniel Etter. Stambuł, Turcja, 1 czerwca 2013.
Skala protestów zaskoczyła mnie. Mieszkam w pobliżu placu Taksim w Stambule, jestem przyzwyczajony do demonstracji. Protest na początku nie zapowiadał niczego specjalnego, więc zostawiłem Turcję dla historii na Ukrainie. Jednak, gdy w trakcie mojej podróży demonstracja w parku przerodziła się w obejmującą także inne tureckie miasta akcję protestacyjną przeciwko Erdoganowi, postanowiłem wrócić. Następnej nocy, fotografowałem młodzież w zderzeniu ze policją w pobliżu biura premiera w Pałacu Dolmabahce. Na jednej z barykad zobaczyłem mężczyznę machającego turecką flagą. Mimo, że sam miałem na sobie maskę gazową, miałem problemy z oddychaniem, a on wciąż machał flagą, bez jakiejkolwiek ochrony. W ciągu godziny od zamieszczenia fotografii na profilu na Facebooku 10 000 osób umieściło ją na swoich profilach. Zdjęcie pojawiło się na koszulkach i plakatach, a co najdziwniejsze zostało wykorzystane do stworzenia pomnika w trzecim co do wielkości mieście w Turcji - Izmir - mówi Daniel Etter.
Fot. David Jenkins. Seal Island, Południowa Afryka, 26 lipca 2013.
Przez ostatnie 5 lub 6 lat odwiedzam Wyspy focze aby fotografować polowanie białych rekinów. Rekiny atakują najczęściej godzinę przed wschodem i godzinę po zachodzie słońca. Razem z przewodnikiem śledziliśmy foki, które wracały z morza, zachowując odpowiednią odległość, aby ich nie płoszyć. Zauważyłem, że mniejszy osobnik został z tyłu grupy. Skierowałem aparat na te fokę i właśnie w tej chwili rekin zaatakował. Foce udało się uciec i bezpiecznie dopłynąć z powrotem do wyspy - mówi David Jenkins
Fot. Tyler Hicks. Nairobi, Kenia, 21 września 2013.
Kiedy przyjechałem do centrum handlowego Westgate Mall w dzielnicy Nairobi dowiedziałem się, że to atak Somalijskich islamistów z ugrupowania Asz-Szabab. Na początku fotografowałem panikę na zewnątrz budynku, a potem znalazłem wejście do centrum handlowego, gdzie była tylko niewielka liczba niezorganizowanych przedstawicieli kenijskiej policji i wojska. Z parteru przeniosłem się na balkon – zobaczyłem rozlew krwi. Wśród ciała ofiar w kawiarni leżała przerażona kobieta z dwójką dzieci. Zrobiłem kilka zdjęć, a następnie wycofałem się z odsłoniętej pozycji. Kobiety i dzieci zostały później uratowane, wyszły z ataku bez szwanku – mówi Tyler Hicks.
Fot. Peter van Agtmael. Humble, Texas, USA. 12 czerwca 2013.
Wykonałem portret Bobbego Henline w Motelu 6, kilka kilometrów od lotniska w Houston. Tego samego dnia Bobby Henline spotkał się z ojcem Rodney McCandless, 19 latka, który zmarł w tym samym wybuchu miny lądowej w Iraku, w którym Bobby został poszkodowany. To był upalny dzień. Basen był oświetlony miękkim światłem. Bobby wszedł do wody i pływał na plecach. Natomiast ja z balkonu fotografowałem. Każdy najmniejszy ruch był dla niego niezwykle ważny. Kilka osób przebywających w motelu stało na balkonach i patrzyło w milczeniu. Bobbiemu to nie przeszkadzało. Recepcjonistka wyszła i powiedziała, że musi już zamknąć basen. Bobby i ja przekonywaliśmy ją, że potrzebujemy nieco więcej czasu, aby uzyskać doskonały obraz – niestety bez rezultatu. Wtedy zaczął padać deszcz. Skończyliśmy sesję i udaliśmy się na piwo - mówi Peter van Agtmael.
Fot. Mosa'ab Elshamy. Kair, Egipt. 27 lipca 2013.
Pobiegłem na plac Rabaa Adaweya zaraz po północy w dniu 27 lipca, gdy dowiedziałem się, że egipskie siły bezpieczeństwa zaatakowały obozy zwolenników obalonego prezydenta Muhammada Mursiego. Przez całą noc fotografowałem naprzemiennie pierwszą linię ataku oraz prowizoryczny szpital, dokumentując poziom brutalnej przemocy i grozy, której nigy nie byłem świadkiem aż do tej nocy. Dźwięki syren i okrzyków paniki mieszały się z odgłosami strzałów, powietrze było wypełnione gazem łzawiącym i czarnym dymem.
Dwanaście godzin później odłożyłem aparat. Byłem wyczerpany i ruszyłem z powrotem do domu. Na mojej drodze usłyszałem krzyki i zauważyłem dużą grupę ludzi. Dwóch mężczyzn prowadziło martwego młodego mężczyznę, który przed chwilą został postrzelony w głowę. Człowiek (z prawej) był w szoku - wiedział, że mężczyzna nie żyje, ale błagał o lekarza lub karetkę pogotowia. Szybko wyciągnąłem aparat i zrobiłem zdjęcie. To było ostatnie ujęcie w tym strasznym dniu, ale pozostało najbardziej niezapomniane - mówi Mosa'ab Elshamy.
Fot. Philippe Lopez. Filipiny, 18 listopada 2013.
Haiyan to był najsilniejszy Tajfun, jaki kiedykolwiek zaatakował Filipiny. Zdewastowany krajobraz prowincji Leyte, w środkowym rejonie Filipin na chwilę stał się piękny, gdy grupa kobiet i dzieci pojawiła się na drodze. Myślę, że ludzie zwrócili uwagę na to zdjęcie, nie tylko dlatego, że jest wizualnie silne i emocjonalne, ale dlatego, że odwołuje się do poczucia wiary niektórych widzów - mówi Philippe Lopez.
Fot. Emin Özmen. Keferghan, Syria, 31 sierpnia 2013.
Mężczyzna został przyprowadzony na plac – oczy miał zasłonięte przepaską. Zacząłem robić zdjęcia – jedno za drugim. To była już czwarta egzekucja tego dnia, którą fotografowałem. Chciało mi się wymiotować, ale się powstrzymałem, bo wiem, że dokumentowanie takich rzeczy, to mój dziennikarski obowiązek.
Tłum zaczął wiwatować, wszyscy świętowali. Wiem, że gdybym zaprotestował, to oni i tak zabiliby tego mężczyznę, a mnie stamtąd usunęli. Niczego bym nie zmienił, a wystawiłbym się tylko na niebezpieczeństwo.Zobaczyłem wyjątkowo okrutną scenę – człowiek został potraktowany tak, jak nie powinno traktować się żadnej żywej istoty.
Nie umiem powiedzieć, w jakim wieku była ofiara, ale ten mężczyzna był bardzo młody. Został zmuszony do klęknięcia. Ludzie wokół niego przeczytali mu z kawałka kartki jego winy.
Klęczący mężczyzna był związany, wyglądał, jakby był zamrożony. Oprawcy powiedzieli mu coś na ucho, on odpowiedział, ale nie wiem co, bo nie mówię po arabsku. W tym momencie jeden z napastników chwycił go za gardło. Ofiara próbowała chronić swoją szyję, ale mężczyźni byli silniejsi i przygwoździli go do ziemi. W tym momencie mężczyźni podcięli mu gardło i odcięli głowę. Wznieśli ją w górą i machali do zgromadzonych ludzi. Gapie zaczęli wiwatować trzymanymi pistoletami i świętować.
Poczułem się, jakbym był w średniowieczu, a nie w XXI wieku. Scena ta uświadomiła mi, że wielu ludzi jest tak strasznie okrutnych, którzy cieszą się tak tragicznymi scenami.Nigdy w życiu nie chciałbym być świadkiem takich wydarzeń. Jednak jako dziennikarz z aparatem fotograficznym mam obowiązek przekazać takie informacje opinii publicznej – dlatego właśnie zrobiłem zdjęcia i udostępniam je dalej. Wkrótce zamknę ten rozdział w swoim życiu i chciałbym go wymazać ze swojej pamięci - mówi Emin Özmen.
|
Autor: Redakcja SwiatObrazu.pl |
|
© 1999 - 2024 www.swiatobrazu.pl |